Ingrediënten
1 ei (of meerdere)
1 glas water
scheutje azijn

Bereidingswijze
Het is eigenlijk heel erg simpel. Zorg dat de bodem van de koekenpan bedekt is met een laagje water. Niet te diep, hooguit een paar millimeter. Giet er het scheutje azijn bij en zet het op het vuur. Laat je niet afschrikken door het scheutje azijn, je zult het niet proeven.

Zogauw het water kookt wordt het tijd om het ei te breken. Doe dit voorzichtig en vlak boven het water in de pan. Zorg dat de dooier niet kapot gaat. Zet het vuur laag en doe direct de deksel op de pan. Na ongeveer 1 tot 2 minuten zal je eitje klaar zijn. Het eiwit is dan gestold en als je met de pan beweegt zal de dooier niet meebewegen. Haal het ei voorzichtig uit de pan (het kan dat het een beetje blijft plakken, dus gebruik een kunststof of houten spatel om hem los te maken) en laat hem boven de pan nog even uitlekken.

Tips
Als je eitje zich door de hele pan verplaatst heb je ofwel met het pannetje bewogen, ofwel te weinig azijn toegevoegd. Als het ei naar azijn smaakt heb je te veel gebruikt.

Je kunt meerdere eieren tegelijk klaarmaken. Zorg wel dat er voldoende ruimte tussen de eieren zit, anders kan het stoom onvoldoende zijn gang gaan.

Lekker bij de nasi of bami, maar ook ’s ochtens met een boterhammetje. Een ei per dag schijnt [url=http://www.gezondheidsnet.nl/voeding/nieuws/3998/dagelijks-een-ei-is-gezond]gezond[/url] en een goed ontbijt te zijn als je wil afvallen. Omdat in dit recept geen vet gebruikt wordt, is het des te meer geschikt.

Ingrediënten (4 pers.)

300 gram Bloem
Melk (zet minstens 300 ml klaar, maar ik doe het altijd op gevoel)
2 eetlepels Suiker
1 zakje Vanillesuiker
1 theelepel Bakpoeder
3 – 4 Eieren
Zonnebloemolie
Snufje zout
Evt. vulling (fruit zoals blauwe bessen, bosbessen, aardbeien, bananen et cetera)

Bereidingswijze

Doe de bloem in een kom en meng de bakpoeder erdoor, voeg daarna de suiker en vanillesuiker toe en begin een beetje melk erdoor te roeren. Begin rustig te kloppen met een garde en blijf melk toevoegen tot het een dik papje begint te worden, het mag nog niet te dun worden (veel dikker dan “normale” pannenkoeken). Het zou kunnen dat je wat melk overhoudt: dat komt doordat ik eigenlijk niet zo goed in de gaten houd hoeveel ik overal precies van gebruik. Als het niet nodig is gebruik je niet alles en als je te weinig hebt voeg je nog wat toe. Scheid de eieren en voeg de dooiers bij het papje. Gebruik opnieuw de garde om deze er ook goed door te mengen.

Ondertussen klop je met een mixer het eiwit met het snufje zout stijf. Als het goed is zit er geen eigeel bij het eiwit: het kan flink mislukken als dat wel zo is. Als het stijf is kun je de mixkom schuin houden zonder dat er nog ongeklopt eiwit uitloopt. Is dat niet het geval: schuin houden en nog even mixen. Meng het geklopte eiwit door het beslag met een lepel. Schep het goed door, maar klop het niet. Het mengsel moet egaal zijn, er mag geen beslag zonder eiwit meer onderin zitten, anders worden je laatste pannenkoeken veel dunner.

Zet een of twee koekenpannen op het vuur en doe hier een heel klein drupje olie in. Het vuur moet ongeveer middelhoog staan, maar dit is een kwestie van proberen. Voeg een scheut beslag toe, maar maak de pannenkoeken niet te groot, anders zijn ze door het gewicht straks niet goed te draaien. Als je vulling wilt toevoegen doe je dat ook meteen. De vulling zakt er een beetje in, maar zeker met aarbeien of banaan bijvoorbeeld is het vaak wel wenselijk nog een heel klein beetje beslag over de vulling te doen zodat de vulling niet loskomt of aanbrandt.

Zogauw de bovenkant van de pannenkoek er bubbelig uit begint te zien (er komen dus grote luchtbellen naar boven) moet de pannenkoek omgedraaid worden. Doe dit met beleid, gooien is leuk met “gewone” pannenkoeken, maar kan met deze echt niet, dan zakken ze helemaal in. Steek er gewoon een spatel onder en draai hem langzaam om. Laat hem nog even liggen en leg hem op een bord. Doe dit tot je een mooie stapel hebt. Als je een beetje doorbakt houden de pannenkoeken elkaar goed warm.

Amerikanen vullen ze (als ze ze vullen) meestal alleen met blueberries: die blijven wat steviger. Dan gaat er roomboter en “maple sirup” (esdoornstroop) overheen of juist alleen “sour cream”. Dat hoeft natuurlijk niet. Naturel met vers fruit en poedersuiker zijn ze ook heerlijk of juist gevuld met allerlei soorten fruit en bestrooid met poedersuiker.

Eet smakelijk!

Ingredienten (4 pers.)

1 Kipfilet (ongeveer 150 – 200 gram)
2 Varkensschnitzels (ongepaneerd, ongeveer 200 gram)
200 gram Rundergehakt
Sap van 1 citroen (vers)
Paneermeel
Tijm
Oregano
Basilicum
Peterselie
Peper & Zout
Azijn
Olijfolie

Bereidingswijze

We gaan eerst het vlees voorbereiden en marineren. Ik neem varkensschnitzels omdat deze mooi dun zijn (ook lekker is souflaki: dikkere varkensfilet in blokjes aan een spies) Snijd ze doormidden, zodat je vier kleine varkensschnitzels hebt. Pak wat plastic folie en leg de kipfilet hier gespreid onder. Sla de dikke stukken van de kipfilet plat met een deegroller of zelfs met je handpalm tot je een mooie grote schnitzel hebt. Haal het folie er vanaf en maak er vier gelijkwaardige schnitzels van.

Pak twee afsluitbare bakjes, doe hier de kip- en varkensfilet in en bestrooi beide bakjes met oregano, tijm, peper en zout. Giet hier wat olijfolie en azijn overheen, meng het goed door en zet de bakken in de koelkast. Zo mogen ze best een paar uur staan, maar ten minste 30 minuten. Terwijl de kip en het varkensvlees in de marinade ligt, vermeng je het gehakt met de basilicum, oregano, peterselie, tijm, paneermeel, peper en zout. Als je wil kun je even aan het gehakt proeven, het moet kruidig smaken. Vorm van het gehaktmengsel vier suzuki’s (in sommige restaurants ten onrechte bifteki genoemd): langwerpige hamburgers. Zorg dat ze niet te dik zijn, zodat ze snel te grillen zijn.

Nu komt het leuke werk: het grillen. Dat gaat op hoog vuur en als het niet allemaal in één keer in de pan kan in twee of drie stappen. Begin altijd met de kip, deze moet vaak wat langer staan. Tijdens het grillen bestrijken we de bovenkant met wat citroensap voordat we hem omdraaien. Hetzelfde doe je met de varkensschnitzeltjes. Voor beide soorten schnitzeltjes geldt dat het belangrijk is dat alles goed gaar is, maar niet aanbrandt. De suzuki’s gaan snel op de grill en worden ook snel omgedraaid: deze zijn veel eerder goed en hoeven niet helemaal gaar!

Alleen een bord grieks gekruid vlees klinkt interessant, maar het is natuurlijk een beetje saai. Dit gerecht is heerlijk met een friszure salade (met sla, tomaat, rode ui, olijfolie en azijn), gebakken aardappeltjes met tijm en oregano (evt. iets gezuurd met citroensap of zelfs azijn) en natuurlijk zelfgemaakte tzatziki. Neem nooit kant-en-klare tzatziki uit de supermarkt: dit komt bij lange na niet in de buurt van de echte tzatziki. Een recept voor tzatziki zet ik heel binnenkort op deze site.

Ingrediënten

150 gram bloem
100 gram boter
100 gram suiker
250 ml crème fraîche
2 zakjes vanillesuiker
500 gram fruit naar keuze (bijvoorbeeld appel en peer of aardbei en rode bessen)

Bereidingswijze

De boter in kleine klontjes verdelen. In een beslagkom de klontjes boter, suiker en bloem met een mixer te lijf gaan. Het is belangrijk dat het een los geheel wordt, met wat grotere klonten erin. Wordt het meer een plakkerige massa, dan voeg je nog wat bloem toe, wordt het te los, dan voeg je klontje voor klontje nog wat boter toe. Verwarm de oven voor op ongeveer 200 graden (hetelucht iets lager).

Nu het fruit in kleine stukken snijden en dat door de crème fraîche mengen. Ook de vanillesuiker er doorheen doen. Doe hierna het fruitmengsel in een grote ondiepe schaal en strooi de crumble eroverheen. Zet het in de oven tot de crumble hier en daar bruin begint te kleuren (gebeurt na ongeveer 30 minuten). Warm serveren.

Het recept is heerlijk met roomijs en/of slagroom. Natuurlijk zijn er tal van variaties te bedenken, denk ook eens aan een vruchtenlikeurtje door het vruchtenmengsel of bijvoorbeeld aan de combinatie appel-kaneel. Smakelijk!

NEC was nooit een club met veel allure. Hardwerkende jongens met hier en daar een ongelooflijke rotschop in de benen. Dat is het NEC dat ik in 1996 leerde kennen bij mijn eerste wedstrijd in de Goffert. Het NEC met Maes, Pothuizen, Koning, Janssen en van Eijkeren. Met een paar duizend man in het oerlelijke stadion kou lijden op Poort 9, dat waren de mooiste jaren die ik gekend heb bij NEC. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat ik toen net kwam kijken (en misschien ook wel met het feit dat een seizoenskaart toen nog 75 gulden kostte). Ook nu zijn er weer een hoop jonge jongens en meisjes, al dan niet aangetrokken door het succes, die pas net komen kijken en over tien jaar het seizoen 2007/2008 of 2008/2009 als mooiste seizoenen zullen aanmerken. Dat is niet meer dan logisch.

Toch heb ik een heel erg dubbel gevoel bij het succesjaar 2008. Natuurlijk, het heeft NEC geholpen in de zomerperiode uit de schulden te raken en het heeft een aantal prachtige ervaringen opgeleverd. De 5 – 2 overwinning op AZ en de uitwedstrijd tegen Spartak Moskou bijvoorbeeld, ook ik zal dat nooit meer vergeten. Aan de andere kant heeft het deze nieuwe groep supporters een verwachting geboden die NEC nooit en te nimmer meer kan waarmaken. Nu het even weer “on par” gaat, komen deze supporters los. Mario Been, het bestuur, verschillende spelers, iedereen krijgt er van langs. NEC, met een begroting die past in het rechterrijtje van de Eredivisie, moet blijkbaar structureel meedoen om UEFA Cup (of moet ik Europa League zeggen?) voetbal.

En het ergste is, de club gaat erin mee. Iedereen lijkt de realiteit verloren. Laten we niet vergeten dat het succes in 2008 ook doordrenkt was met geluk. Win je niet zo gelukkig van Roda of VVV, dan kan zo’n succesperiode ook weer als een kaartenhuis in elkaar storten. Sterker nog, dan was je gewoon tiende geëindigd en hadden we dit seizoen geen Europees voetbal gespeeld. En dan, nu het opportunisme bij de supporters hoogtij viert, moeten we ineens ook maar NEC weghalen uit de Goffert, want blijkbaar moet NEC naar 30.000 supporters, terwijl we ook dit seizoen de 12.000 plaatsen niet structureel gevuld krijgen. Zijn we gek geworden?

Natuurlijk hoop ik dat NEC niet verzuipt in het opportunisme. We moeten ons goed realiseren dat 2008 een jaar is waar we over twintig jaar waarschijnlijk nog met weemoed aan terugdenken, het jaarboek staat bij mij ook in de kast en ik zal er de komende jaren nog regelmatig in bladeren. Dan hebben we het met een diepe zucht over “de tijd van Mario Been” en zijn we blij als we weer eens in het linkerrijtje eindigen. Gewoon zoals het hoort.

Ingrediënten

1/2 kopje Suiker (liefst suiker waar een vanillestokje in heeft gezeten, maar het hoeft niet)
1 theelepel Honing
1/2 kopje Boter (evt. margarine)
1 kopje Bloem
1 Ei
1/2 theelepel Bakpoeder
1 theelepel Cacao
100 gram Pure chocola
75 gram Melkchocolade
75 gram Witte chocolade

Bereidingswijze

Zorg dat de boter op kamertemperatuur is voordat je begint. Vermeng in een beslagkom bloem, suiker, bakpoeder, cacao en de honing en voeg de boter toe. Meng dit goed door, eventueel met een mixer. Voeg dan ook het ei toe en vermeng dit nog eens goed. Let nu op hoe het beslag aanvoelt. Is het plakkerig en misschien een beetje dun? Voeg dan nog wat bloem toe. Het is erg belangrijk dat het deeg vormbaar is en niet inzakt.

Nu moet de chocolade klein gemaakt worden. Dit kan met een scherp, zwaar mes, maar ook voorzichtig met een keukenapparaat. Als de chocolade klein is kan dit door het beslag gemengd worden.

Verwarm nu de oven voor op ongeveer 190 – 200 graden. Pak een bakplaat en bedek deze met bakpapier. Maak kleine hoopjes van het beslag en druk ze een klein beetje aan, zorg dat er geen kale stukken chocolade uitsteken, want deze zullen smelten en aanbranden op de bakplaat. Zogauw de oven voorverwarmd is kunnen de koekjes in de oven. Houd ze in de gaten, zogauw ze beginnen te kleuren (dit zal ongeveer 10 minuten duren) mogen ze eruit. Ze mogen nog een klein beetje zacht zijn. Haal ze dan meteen met bakpapier en al van de bakplaat en leg ze ergens neer om af te koelen. Niet te snel serveren, want de koekjes zijn pas echt lekker als de chocolade weer hard geworden is.

Lekker bij de koffie óf, heel Amerikaans, met melk. Als variatie kun je ook stukken hazelnoot door het beslag doen.

Ingrediënten

3 eetlepels Mayonaise
1 eetlepel Ketchup
3 eetlepels opgeklopte slagroom (kan ook met ongeslagen room voor een dunner resultaat, gebruik dan 1/2 eetlepel)
1/2 eetlepel Sherry

Bereidingswijze

Het kan bijna niet simpeler: roer de mayonaise en de ketchup door elkaar en voeg vervolgens de room en sherry toe en roer het geheel tot een glad resultaat. Proef dan en kijk of het zo lekker is. Is het te zuur, voeg dan nog wat mayonaise en (slag)room toe. Is het niet sterk genoeg van smaak, voeg dan nog wat ketchup en/of sherry toe.

Heerlijk als saus bij de barbeque, bij het gourmetten of bij mosselen. Ook niet verkeerd als saus bij gebakken aardappeltjes. Eet smakelijk!

Ingrediënten

1 kg Aardappelen (liefst niet te kruimig, evt. rode als je ze niet schilt)
2 takjes Verse rozemarijn
Olijfolie
Zout

Bereidingswijze

Verwarm de oven voor op 170 graden. Je kunt de aardappeltjes eerst schillen, maar de schil kan de aardappeltjes een heel bijzondere smaak meegeven. Ik doe het dus niet. Snijd de aardappelen klein (blokjes van 2 – 3 cm) en doe ze in een grote ovenschaal. Doe er een flinke scheut olijfolie doorheen en meng het geheel goed. Zet het dan in de oven. In een heteluchtoven is dit recept een stuk sneller klaar, in een elektrische oven kan het lang duren. Experimenteer en kijk regelmatig in de oven. In een elektrische oven laat je dit nu 30 minuten staan.

Haal de schaal nu uit de oven en strooi het zout en nog een klein scheutje olijfolie over de aardappeltjes. Vermeng het weer goed. Breek het takje rozemarijn boven de schaal in kleinere stukken en leg dit op de aardappeltjes. Zet het nu weer terug in de oven en verhoog de stand van de oven naar 190 – 200 graden. Zogauw de aardappeltjes beginnen te kleuren (ongeveer na 15 minuten) wordt het tijd het geheel nog een keer goed door te scheppen. Zet het hierna terug in de oven en wacht tot ze de juiste kleur hebben.

Dit recept is heerlijk bij veel vleesgerechten, denk aan gehaktballetjes of een lekkere biefstuk. Als variatie kun je ook ui, knoflook en/of paprika toevoegen.

Ingrediënten (3-4 pers.)

2 Kipfilets (ongeveer 300 gram)
1 pakje Bladerdeeg (10 velletjes)
1/2 gele of rode Paprika
Een paar ananasblokjes (naar wens)
1/2 Rode ui
2 takjes Verse peterselie (geen verse bij de hand? gebruik dan geen gedroogde, maar laat het weg!)
Een scheutje room
Kerriepoeder
Peper & zout
Olijfolie

Bereidingswijze

Snijd de kip, paprika, ui en ananas in hele kleine blokjes (zo klein mogelijk). Snijd ook de peterselie fijn. Bak de kip gaar in wat olijfolie, strooi kerrie over de kip en voeg een scheutje room toe. De room moet goed geel kleuren, anders gebruik je te weinig kerrie of te veel room. Voeg nu ook de ui toe en roer het op laag vuur nog even door. Zet nu het vuur uit. Doe het mengsel in een kom en meng daar nu ook de paprika, de (uitgelekte) ananas en de peterselie doorheen. Voeg naar smaak peper en zout toe. Laat het geheel rustig afkoelen en leg op tijd de bladerdeegplakjes klaar.

Als het bladerdeeg ontdooid is, kunnen de flapjes gemaakt gaan worden. Verwarm de oven voor op 200 graden (elektrische oven). Leg op elk flapje een schep vulling en klap de flapjes dicht. Druk de randen aan met een vork. Bestrijk de bovenkant vervolgens met room (of voor een glimmend resultaat met losgeklopt ei). Als alle flapjes klaar zijn, kunnen ze op een bakplaat met bakpapier de oven in. Het afbakken duurt, afhankelijk van de oven en het gebruikte bladerdeeg, 15 tot 25 minuten. Houd het in de gaten, bestreken met room hoeven ze niet echt donker te worden, met ei worden ze donkerder.

Het recept is lekker als hoofdgerecht met een frisse salade, maar ook als hapjes op een feestje of als voorgerecht. Let op: de binnenkant is heet. Eet smakelijk!

La Chouffe is een bier van hoge gisting, gebotteld in grote flessen van 75 of 150 centiliter. De smaak is zeer mild, niet zoet, licht fruitig en kruidig. La Chouffe heeft een paar broertjes, de bekendste is Mc Chouffe, wat een donker ongefilterd bier is met meer zoete en bittere tinten. Nieuw in de familie is Houblon Chouffe, helaas voor mij tot op heden nog niet verkrijgbaar in mijn omgeving, maar is ook een lichte variant en hij staat dus zeker op mijn wensenlijst. De flessen lenen zich door hun formaat erg goed om gedeeld te worden met twee of drie. Zet het bier wel ruim van tevoren in de koelkast om het goed te laten koelen en vooral ook om het gist te laten zinken. Denk dan echt aan een week en gooi de laatste slok niet weg zoals je dat bij bijvoorbeeld Duvel zou doen, maar geniet er van: dit is de lekkerste slok! Leg de flessen nooit neer, ook niet tijdens het bewaren in de kelder.

De brouwerij is te bezoeken, ik meen dat het indertijd niet eens geld kostte en je krijgt uitgebreid de gelegenheid de verschillende bieren te proeven. Neem zowel een kijkje in de brouwerij als in de bottelarij. Als je ziet hoeveel flessen bier daar geproduceerd worden sla je stijl achterover. Het zegt wel wat over de wereldwijde populariteit van het bier.